Expanded Performance: Life on Film

Met een onderzoek naar de praktijken van ‘expanded’ performance staat het programma van Stroom Den Haag dit najaar in het teken van performance in de breedste zin van het woord. 
 

 
Op een nieuwe manier kijken naar de functie van de tentoonstellingsruimte? En de toeschouwer hier actief bij betrekken… Dit is de kern van Expanded Performance.
 
Drie maanden lang door heel Den Haag performance met nieuwe werken van o.a. Ruth Buchanan, Leidy Churchman, Vlatka Horvat en Adrien Tirtiaux.
 
Zo’n vorm van expanded performance is performance op film. In Life on Film gaat Het Nutshuis i.s.m. Stroom op zoek naar de nieuwe grenzen. Al sinds de jaren 50 wordt er performance voor film gemaakt, maar het hedendaagse resultaat is niet vergelijkbaar met dat van 60 jaar geleden. Kom het bekijken!
 

 
Programma onder andere:
 
Excuse Me, I made a mark before asking permission, 2009
MPA
MPA (1980) is een exhibitionist die zichzelf presenteert als levend kunstwerk. Haar soloprojecten en collectieve werken zijn gericht op performance, vaak in combinatie met fotografie, film, tekst en beeldhouwkunst. Deze met rituelen doorspekte performances vormen een politieke uiting van het menselijk lichaam en roepen vragen op over participatie, verzet en de intieme relatie tussen beide.
De super 8 film Excuse Me, I made a mark before asking permission is een document van een actie gedaan in het Chinatti gebergte, op de plek van het voormalige Donal Judd landgoed. MPA plaatst stenen in een driehoek en piest in het midden, dit is een commentaar op Judd’s obsessie met markeren en opeisen. De actie is een pogingom onzichtbare spelers – vaak vrouwen – in te voegen in Judd’s gehistoriseerde narratief van Land en Minimal Art. De film is ook bewijs van de inheemse Amerikaanse stammen die de plek zien als heilig en gestolen. Het project stelt de vragen: Wat zijn de grenzen van toestemming? En wie is de bezetter/ Wie wordt er bezet?
 
The Syphilis of Sisyphus, 2011
Mary Reid Kelley en Patrick Kelley
De Franse geschiedenis krijgt een absurdistische make-over in deze korte film van Mary Reid Kelley. Reid Kelley speelt een arbeidersvrouw uit het Frankrijk van het midden van de 19e eeuw, een ‘grissete’, die dwaalt door een gedetailleerd vormgegeven zwart-wit decor en in afgemeten, rijmende verzen filosofisch uitwijdt over schoonheid, gekunsteldheid en de natuur. Jezus, Karl Marx, en Diderot behoren tot de figuren uit de intellectuele geschiedenis die verschijnen in deze slimme satire.
 
Untitled, 2009 Keren Cytter
Zoals veel werk van Keren Cytter (1977) put Untitled uit een rijke schakering van cinematografische verwijzingen. Deze keer werd Cytter geinspireerd door de film Opening Night (1977) van John Cassavetes. In deze film wordt een oudere actrice geconfronteerd met haar persoonlijke innerlijke strijd terwijl ze speelt in een theatervoorstelling. Untitled reflecteert op de constructie van echte en fictionele identiteiten en op rollenspel en taal als een bron van onbegrip in relaties. Untitled is losjes gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een jonge jongen die uit jaloezie de geliefde van zijn vader dood schoot. Cytter gebruikt vaak persoonlijke en relationele thema’s, soms haar eigen verhaal of van haar vrienden, als een voertuig voor de analyse en deconstructie van cinematografische narratieven.
 
Siren's songs, 2005 Yael Bartana
Yael Bartana (1970) spitst in haar werk toe op hoe rituelen en sociale symbolen werken om het individu te socialiseren en een nationale identiteit te bouwen. Ze nam haar thuisland Israel als een startpunt, en heeft in veel van haar video’s Joodse partijen of rituelen verbonden aan de staat Israel als beginpunt genomen. Maar in Siren’s Song kiest ze ervoor om, in prachtige beelden, de focus te verleggen naar degenen die zich juist verzetten tegen de idealen van een nationale identiteit. Voor hen hebben deze idealen afgedaan en representeren ze niet langer een modern Israel.